Parę dni temu..
jadę autobusem z punktu A do punktu B... mało istotne..
Jadę sama- bez dzieci, telefon padł i tkwi w kieszeni, a ja mam czas na to by obserwować...
Ludzi obserwować...
Siedzę bokiem, a więc widzę wszystkich.. tych z tyłu troszkę mniej, ale ciągle dostrzegam..
jak jedna kobieta słucha muzyki przez słuchawki i patrzy w okno...
nieobecna...
ciekawe o czym myśli ...
druga czyta gazetkę...
dwie młode dziewczynki wracają ze szkoły i nagadać się nie mogą...
każdy ma swoją historię życia..
a z przodu, bliżej mnie siedzi babcia... taka słodka babuleńka..
zadbana, uśmiechnięta i gotowa do wyjscia... z błyskiem w oku... z taką dobrocią wypisaną na twarzy...
autobus staje...
Babuśka wstaje bardzo powolutku, trzyma się poręczy i małymi kroczkami zmierza do wyjscia...
dość nieporadna, ale daje sobie radę... wychodzi...
autobus rusza, a ja ją ciągle widzę.. zmierza do domu na przeciwko przystanku autobusowego... wchodzi po schodkach... bardzo wolno...
otwierają się drzwi i wybiegają dwie małe dziewczynki...
łapią ją za ręce i pomagają wejść do domu...
niesamowita radość Babci i tych malutkich dzieci... magiczna chwila!
jak cudownie mieć swoich dziadków i dziadków dla swoich dzieci...
Takich dziadków niezwykłych...
oddanych wnukom...
skłonnych poświecić wszystko, by z nimi spędzać wolne chwile
z własnej woli i od serca
z miłością do nich
mamy to szczęście ...
ja miałam mieszkając w Polsce i tutaj mi bardzo brakuje, ale za to moje dzieci dostają podwójnie :)
cieszy mnie widok zaufania dzieci do dziadków niemalże jak do rodziców..
radość na ich widok czy nawet reakcja na głos w telefonie...
bezcenne...
i tak sobię myślę... czemu to życie tak szybko ucieka, czemu nie możemy być zawsze przy swoich bliskich, tych których kochamy..
wychowujemy się z dziadkami, rodzicami, a ich nagle zaczyna brakować... i nas kiedyś zabraknie naszym dzieciom ... smutne
cieszmy się chwilą,
zdrowiem i miłością ...
